Bugün üzerinden tam 26 yıl geçti. 17 Ağustos 1999 sabahı, saatler 03:02’yi gösterdiğinde Türkiye, derin bir sarsıntıyla uyandı. Marmara Bölgesi’nde merkez üssü Kocaeli/Gölcük olan deprem, sadece binaları yıkmakla kalmadı; binlerce hayatı kararttı, milyonlarca insanın yaşamını alt üst etti.
Depremin büyüklüğü Kandilli Rasathanesi verilerine göre 7,4, USGS ölçümlerine göre 7,6 olarak kaydedildi. Bu kısa ama yıkıcı dakikalar, sadece birkaç saniyede hayatları değiştirdi. 18.373 insanımızı kaybettik, 48.901 kişi yaralandı. Yaklaşık 16 milyon kişi, bu felaketin farklı düzeylerde etkisi altında kaldı.
Depremin İzleri
17 Ağustos depremi sadece Kocaeli ile sınırlı kalmadı. Ankara’dan İzmir’e, Sakarya’dan İstanbul’a kadar geniş bir alanda hissedildi. 505 kişi sakat kaldı, 285.211 ev, 42.902 iş yeri hasar gördü. Marmara Bölgesi’nin sanayi ve yerleşim açısından en yoğun bölgeleri büyük zarar gördü. Depremin ardından yaşanan artçı sarsıntılar, halkın korkusunu ve paniğini daha da artırdı.
Depremin teknik verileri bile olayın boyutunu gözler önüne seriyor. Odak derinliği 17 km, sağ atımlı 120 km civarında bir fay hareketi saptandı. Ana deprem dalgasının ardından büyüklükleri 4,0-5,0 arasında değişen artçı depremler yaşandı. En yakın ivme kaydı İzmit Meteoroloji İstasyonu tarafından alındı; kuzey-güney doğrultusunda 163 mG, doğu-batı doğrultusunda 220 mG ve düşey doğrultuda 123 mG olarak ölçüldü.
Hafızalarda Kalan Acı
17 Ağustos 1999, Türkiye tarihine sadece bir deprem olarak değil, unutulmaz bir acı, bir travma ve dayanışma hikayesi olarak kazındı. Her enkaz altında kalan can, her yıkılan ev, her yaralı insan, bu felaketin boyutunu ve insan hayatının ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatıyor.
Bugün, üzerinden 26 yıl geçmesine rağmen o sabahı yaşayanlar için acı hâlâ taze. Kaybettiklerimiz için bir kez daha saygıyla eğiliyoruz. Onların hatırası, her deprem öncesi alınacak tedbir ve her güçlendirilmiş bina ile yaşatılıyor.
Unutmadık, unutmayacağız.
